Jin i jang - te dwa prastare pojęcia są już od dawna popularne w świecie zachodnim, ale niestety, zbyt szęsto pozostają bezużyteczne jako nic nie mówiące hasła. I dlatego też ich sens bywa niemal groteskowo wypaczany.

My, mieszkańcy zachodnioeuropejskich miast przemysłowych próbujemy rozumieć nasz świat i wszechświat przede wszystkim przy użyciu lewej komory mózgowej, ośrodka myślenia analitycznego. Dawni Chińczycy natomiast woleli się posługiwać prawą komorą mózgową, która kładzie nacisk na uczucia i obrazy. Chińczycy wysoko cenili muzyków, mistyków i liryków - my wyżej stawiamy raczej bankierów, urzędników i przemysłowców.

Filozofia chińska nie podkreśla tego, co dzieli, tylko wciąż próbuje pogodzić oba bieguny. Jang symbolizuje siłę męską, gorącą i jasną. Ale bez siły żeńskiej jin, która symbolizuje chłód i noc, życie nie byłoby możliwe. Wszystko jest od siebie nawzajem zależne. Dzień przechodzi w noc, upał ustępuje chłodowi. Siły pozytywne (jang) i negatywne (jin) nie są odpowiednikami dobra i zła, tylko odpowiadają mniej więcej plusowym i minusowym ładunkom elektrycznym.